Lisa & Mateo in Barcelona

Een lockdown lijkt er hier in BCN aan te komen. Ik probeer de kranten El País en La Vanguardia (deze tweede geeft specifiek nieuws uit Catalonië) te lezen. Beeld het je in: de browser op mijn pc staat zo ingesteld dat de tekst meteen naar het Nederlands wordt vertaald en op mijn gsm staat mijn vertaalapp voortdurend open. Het lezen van de Spaanse kranten, het volgen van een aantal Nederlandse dames in BCN op Insta én mijn babbels met de mama’s aan de schoolpoort en op de metro doen me concluderen dat de lockdown slecht een paar dagen verwijderd is. Of het wordt een totale lockdown van 15 dagen waarbij de kinderen wel nog naar school mogen (voedingswinkels zullen vermoedelijk wel openblijven, maar ik herinner me de beelden met de lange rijen wachtenden), of het wordt een weekendlockdown. Gedurende 4 weken zouden we in het weekend niet meer buiten mogen.  Neenee, een lockdown is hier niet zoals in België waarbij je nog mag wandelen en fietsen of per twee naar de winkel mag. Een lockd...

Als ik de Belgische media hoor/lees, dan word ik stil. Ik ben me al sinds juli bewust van het risico hier in Barcelona en daar gedragen we ons naar. Maar dat het nu zo'n vaart loopt in België... we stonden erbij en keken ernaar. Of de stijging van de cijfers te wijten is aan de terugkomst van toeristen of aan de herstart van de scholen of... ik vind het onnodig om me daar het hoofd over te breken.  Wel vond ik het frappant vorige week te lezen dat 8 op de 10 Vlamingen strengere maatregelen willen. Mannekes, niemand houdt jullie tegen om zelf die strengere maatregelen toe te passen, hé? Je hoeft niet in groep uit eten te gaan, je mag voortdurend een mondmasker dragen, je moet niet per vier gaan winkelen, je mag een kar nemen om een veilige afstand te bewaren,... Ik wil maar zeggen dat ik het gevoel heb dat iedereen strengere maatregelen wilde, maar wel wachtte tot ze effectief werden opgelegd. Typisch Belgisch, zeker? Ik vind het belangrijk dat het dagelijks leven zoveel mogelijk ka...

Voor wie het nog niet wist: ik ben een perfectionist. Een net en opgeruimd huis (een fotoshoot zou er elk moment moeten kunnen plaatsvinden), alle kledij netjes gestreken en opgeplooid (oja, zelfs sokken en slipjes als die niet strak genoeg uit de droogkast komen en niet netjes plooien), alles heeft z'n vaste plaats in de frigo en in de kasten, … In gedachten zie ik een aantal oud-collega's het hoofd schudden (de niet-perfectionisten) of knikken (de lotgenoten). We hebben het er dan ook heel vaak over gehad tijdens de lunch. Hoe vaak heeft de collega van aardrijkskunde me niet gezegd dat ik veel meer vrije tijd zou hebben als ik het allemaal wat minder deed, dat het niet wegliep en dat het bevrijdend zou werken. Echt, ik heb het geprobeerd, maar dat werkt niet voor mij. Ik vind geen rust als het er niet netjes en opgeruimd bij ligt. Sinds er kinderen zijn liet ik al een paar van mijn perfectionistische principes varen. Balpennen hoeven niet meer met de punt in dezelfde richti...

Ja jongens, al 1 maand in Barcelona! Voelt soms als een rollercoaster, het gaat allemaal hevig en snel. Maar het gaat goed. We zijn van nature positievelingen dus we zien niet zo snel een hindernis als een onoverkomelijk probleem of een domper op de feestvreugde. In deze maand stelden we allerlei zaken vast. Zo kozen we een heel leuke wijk om te wonen. Onze wijk is Sarrià-Sant Gervasi. Wie Barcelona eerder bezocht weet vast dat het toeristische centrum, waar de Sagrada Familia, de Rambla, Casa Batlló en Casa Mila zich bevinden, eerder vlak is. Maar je herinnert je ongetwijfeld ook de stevige klim naar Parc Guell?! Wel, wij wonen net op de grens tussen vlak en hellend. Als we ons 'horizontaal' verplaatsen (bv. om boodschappen te doen, naar de sportclub te gaan) dan is het allemaal vrij vlak. Maar als we naar school gaan en ons 'verticaal' verplaatsen, dan is het flink klimmen. Met een lege, elektrische bakfiets kan ik perfect tot aan de school van de meisjes fietsen, maa...

Ik wil al een hele tijd weer tekstjes schrijven voor mijn blog, maar het komt er maar niet van... ‘t Is nog steeds wat zoeken naar het evenwicht werk- huishouden - kinderen. Maar nu denk ik de oplossing gevonden te hebben. Tijdens mijn ‘me-time’ heen en terug naar school, kan ik perfect korte tekstjes voor mijn blog schrijven. Zo houd ik herinneringen bij voor mezelf en zo deel ik ons leven met familie, vrienden en kennissen. Momenteel sta ik de meisjes op te wachten nabij de schoolpoort. Net vóór de poort sta ik in de felle zon. Zo grauw als het eerder vandaag was, zo warm en zonnig is het nu. De schaduw doet me deugd in m’n kleedje met lange mouwen.  🙄 De meisjes kregen elk een uur waarop ze de school mogen binnengaan en mogen verlaten. Zo komt Eloïse om 16.10 naar buiten en Léonie om 16.20. Ze zullen in hun nopjes zijn, want ik beloofde hen om op vrijdag bij zonnig weer een ijsje te kopen. Vlakbij de school hebben ze er bij Dino’s heel lekkere.  De maatregelen die de schoo...

Wat is dat toch met die naamsverandering? 't Is er het perfecte moment voor so now is the time ! Bij mijn geboorte kreeg ik de naam Liesje Lucie Stefanie Desutter . Mijn ouders kozen ongetwijfeld voor mijn voornaam omdat ze hem mooi, leuk, uniek en/of origineel vonden. Een voornaam waar ik het mijn hele leven al een beetje moeilijk mee heb. Ik leg het even uit. In het derde leerjaar switchte ik van een kleine school naar Sint-Bavo. De eerste naamgerelateerde herinneringen gaan met die schoolverandering gepaard. Juffen vroegen me of het écht LiesJE was. Ik weet nog dat ik die vraag niet goed begreep. Doorheen de jaren was het telkens opnieuw van datte. Staat het echt zo op je identiteitskaart? Ja! Het staat zooooo op mijn identiteitskaart! En heel soms maakte men het nog erger en werd Liesje Lieske. Mensen lijken in onze contreien te vallen over de '-je'. Bij namen als Maaike, Marieke of Marijke lijkt het iets anders te zijn. Een 'ke' hoort erbij en daar stelt men zi...

Dinsdagavond landden we in Barcelona en reden we meteen door naar de Carrer d'Amigo waar Rosa ons opwachtte aan ons tijdelijk bemeubeld appartement. Als we willen, kunnen we hier blijven tot het eind van het jaar. We hoeven ons dus geen zorgen te maken als we niet meteen een appartement naar onze zin vinden. Ondertussen was het al halftien. Rosa raadde een paar restaurants in de buurt aan en maakte een reservatie bij Nomo, wat een overheerlijk Japans restaurant bleek te zijn. Staat nu al in onze favorietenlijst en moeten we zeker doen met Eloïse, de sushi-lover van ons gezin. De eerste nacht woelend doorgebracht, maar een deugddoende douche deed de nacht al snel vergeten. Woensdagmorgen werden we opgepikt door Diego die erop stond dat hij ons zou rondleiden in de residentiële wijken. Diego is een Spaanse collega die in Barcelona woont, maar binnenkort met zijn gezin naar Zwitserland verhuist. Ook bij hem wordt de verhuis al maanden verschoven. Zij beslisten om, no matter what, in n...