Lisa & Mateo in Barcelona

Ja jongens, al 1 maand in Barcelona! Voelt soms als een rollercoaster, het gaat allemaal hevig en snel. Maar het gaat goed. We zijn van nature positievelingen dus we zien niet zo snel een hindernis als een onoverkomelijk probleem of een domper op de feestvreugde. In deze maand stelden we allerlei zaken vast. Zo kozen we een heel leuke wijk om te wonen. Onze wijk is Sarrià-Sant Gervasi. Wie Barcelona eerder bezocht weet vast dat het toeristische centrum, waar de Sagrada Familia, de Rambla, Casa Batlló en Casa Mila zich bevinden, eerder vlak is. Maar je herinnert je ongetwijfeld ook de stevige klim naar Parc Guell?! Wel, wij wonen net op de grens tussen vlak en hellend. Als we ons 'horizontaal' verplaatsen (bv. om boodschappen te doen, naar de sportclub te gaan) dan is het allemaal vrij vlak. Maar als we naar school gaan en ons 'verticaal' verplaatsen, dan is het flink klimmen. Met een lege, elektrische bakfiets kan ik perfect tot aan de school van de meisjes fietsen, maa...

Ik wil al een hele tijd weer tekstjes schrijven voor mijn blog, maar het komt er maar niet van... ‘t Is nog steeds wat zoeken naar het evenwicht werk- huishouden - kinderen. Maar nu denk ik de oplossing gevonden te hebben. Tijdens mijn ‘me-time’ heen en terug naar school, kan ik perfect korte tekstjes voor mijn blog schrijven. Zo houd ik herinneringen bij voor mezelf en zo deel ik ons leven met familie, vrienden en kennissen. Momenteel sta ik de meisjes op te wachten nabij de schoolpoort. Net vóór de poort sta ik in de felle zon. Zo grauw als het eerder vandaag was, zo warm en zonnig is het nu. De schaduw doet me deugd in m’n kleedje met lange mouwen.  🙄 De meisjes kregen elk een uur waarop ze de school mogen binnengaan en mogen verlaten. Zo komt Eloïse om 16.10 naar buiten en Léonie om 16.20. Ze zullen in hun nopjes zijn, want ik beloofde hen om op vrijdag bij zonnig weer een ijsje te kopen. Vlakbij de school hebben ze er bij Dino’s heel lekkere.  De maatregelen die de schoo...

Wat is dat toch met die naamsverandering? 't Is er het perfecte moment voor so now is the time ! Bij mijn geboorte kreeg ik de naam Liesje Lucie Stefanie Desutter . Mijn ouders kozen ongetwijfeld voor mijn voornaam omdat ze hem mooi, leuk, uniek en/of origineel vonden. Een voornaam waar ik het mijn hele leven al een beetje moeilijk mee heb. Ik leg het even uit. In het derde leerjaar switchte ik van een kleine school naar Sint-Bavo. De eerste naamgerelateerde herinneringen gaan met die schoolverandering gepaard. Juffen vroegen me of het écht LiesJE was. Ik weet nog dat ik die vraag niet goed begreep. Doorheen de jaren was het telkens opnieuw van datte. Staat het echt zo op je identiteitskaart? Ja! Het staat zooooo op mijn identiteitskaart! En heel soms maakte men het nog erger en werd Liesje Lieske. Mensen lijken in onze contreien te vallen over de '-je'. Bij namen als Maaike, Marieke of Marijke lijkt het iets anders te zijn. Een 'ke' hoort erbij en daar stelt men zi...

Dinsdagavond landden we in Barcelona en reden we meteen door naar de Carrer d'Amigo waar Rosa ons opwachtte aan ons tijdelijk bemeubeld appartement. Als we willen, kunnen we hier blijven tot het eind van het jaar. We hoeven ons dus geen zorgen te maken als we niet meteen een appartement naar onze zin vinden. Ondertussen was het al halftien. Rosa raadde een paar restaurants in de buurt aan en maakte een reservatie bij Nomo, wat een overheerlijk Japans restaurant bleek te zijn. Staat nu al in onze favorietenlijst en moeten we zeker doen met Eloïse, de sushi-lover van ons gezin. De eerste nacht woelend doorgebracht, maar een deugddoende douche deed de nacht al snel vergeten. Woensdagmorgen werden we opgepikt door Diego die erop stond dat hij ons zou rondleiden in de residentiële wijken. Diego is een Spaanse collega die in Barcelona woont, maar binnenkort met zijn gezin naar Zwitserland verhuist. Ook bij hem wordt de verhuis al maanden verschoven. Zij beslisten om, no matter what, in n...

Sinds een veertiental dagen is er schot in het Barcelonaverhaal gekomen. Olé! Eerst was er het nieuws dat Spanje vanaf 21 juni de grenzen weer zou openen. Je kan sindsdien het land binnen zonder eerst 14 dagen in quarantaine door te brengen. Niet veel later kreeg manlief een mail dat hij zich maandag 21 juni om 9u moest aanmelden op het commissariaat voor het verkrijgen van zijn langverwacht NIE. Zo gezegd, zo gedaan. Zondagavond vloog hij om 18u naar Barcelona en op maandag was hij 's avonds laat alweer terug met zijn NIE en met een Spaanse bankrekening. Olé! Diezelfde maandag kreeg ik een mail van St. George, de internationale school waar de meisjes heen gaan, met een aantal brieven en de schoolkalender. Die laatste is wel belangrijk, want zo kunnen we al bezoekjes met familie en vrienden beginnen inplannen. Opvallend is dat schoolvakanties daar niet op maandag starten en op vrijdag eindigen, neen, een vakantie kan daar perfect op dinsdag starten om op woensdag te eindigen...

Wat een blog over onze voorbereidingen en verhuis naar Barcelona moest worden, zou wel eens een blog over ons leven in Lochristi kunnen worden...  Wij behoren tot de groep die vanuit ons kot werkt, 3 kids entertaint en onderwijst, poetst, wast, strijkt, ... 💆 Er zijn redenen om hierover te klagen, maar er zijn er minstens evenveel om dat niet te doen. Vandaag zijn we gezond en we zijn blij dat we nog in ons kot met tuin en ingericht naar onze zin in België wonen. Mits het hanteren van werkshiften, komen we de dag vrij vlot door. Mochten we nu op een appartement in totale lockdown zitten, wat het geval is voor Mathieu zijn Spaanse (maar ook Italiaanse en Franse) collega's, dan zou de situatie nog veel minder plezant zijn! In de vorige blog wenste ik nog dat we binnen een maand een paar stappen verder zouden staan in onze voorbereidingen, maar hoe naïef was dat?! Mijn geduld wordt dus verder op de proef gesteld. Dat we gaan, is zeker. Deze crisis gaat onze plannen niet zo ...

Een blog, dat is geleden van mijn studententijd. Ik denk dat het een oefening was voor het vak Nederlands. Geen idee wat ik toen allemaal neerschreef, maar ik kan toen onmogelijk zoveel aan mijn hoofd gehad hebben als nu. Een blog zou me dus wel eens kunnen helpen om het in de bovenkamer wat op te ruimen.   Hier gaan we... Het hing al sinds augustus in de lucht, maar de firma moest eerst nog allerlei zaken regelen. En je weet hoe dat gaat bij grote bedrijven: er zijn procedures die moeten gevolgd worden en dat duuuuuuurt. De periode augustus - januari was voor mij een helse periode van onzekerheid. Ik wil het niet allemaal tot op de minuut geregeld hebben, maar ik wil wel weten waar ik mezelf en ons gezin binnen een jaar mag zien. En dat kon ik dus niet. Een paar weken geleden kwam er dan het voorstel om naar Barcelona te verhuizen. Het wikken en wegen hadden we al achter de rug (wat konden we anders doen in die maanden afwachten?!) dus moesten we enkel de reken...